Kiezinge

Standaard

Hoogmis van de democratie vandaag. Althans naar mijn mening, ik heb er dan ook geen probleem mee om te gaan stemmen.

Het heeft me ook nooit gestoord. Ik probeer de lokale politiek wel wat te volgen en zo op de hoogte te blijven en voorbereid te zijn op komende kiesmomenten.

Toegegeven, het zal u niet veel moeite kosten om te ontdekken dat ik uit een nest van kalloten of Tsjeeven kom. Gezien zowel in Heuvelland als in Menen tantes van mij in de voetsporen van hun vader treden bij CD&V.

De Heuvellanders kunnen dus vol vertrouwen stemmen op Françoise Vanraes op plaats 10 en de Menenaars kunnen hun stem nuttig inzetten voor Caroline Bonte-Vanraes op plaats 4.

Diezelfde Tante Caroline kan van alle zuid-westvlamingen een stem krijgen voor de Provincie (plaats 9)

Ik beloof u dat dat geen verloren stemmen zijn. Twee topwijven in de beste zin van het woord!

Een ander verhaal is op wie ik zelf moet gaan stemmen, door de jaren leerde ik Eeklo veel mensen kennen, bijgevolg ook politiekers. Zo komt het dat ik voor de eerste keer in mijn stemcarriere echt begon na te denken over verschillende opties (de vorige keer was er enkel maar sprake van lichte twijfel). Er zijn mensen bij waar ik een hele tijd nauw mee samengewerkt heb in het verleden, er zijn mensen die ons kansen gegeven hebben, er zijn mensen die recht tot ons erte spreken, er zijn er die ik mijn gezondheid toevertrouw, …

En dat bij 3 of 4 verschillende partijen … dat maakt het er niet makkelijker op. Daarbij gerekend dat ik me afvraag of stemmen op een huidige meerderheidspartij niet te makkelijk zeggen is: doe zo voort! Want stilletjes vind ik dat de huidige bestuurders niet mogen berusten bij een herverkiezing: er is nog steeds werk aan de winkel voor Eeklo, ondanks bepaalde gerealiseerde zaken. Het kan altijd beter toch ?

Nog even tobben misschien … en twijfelen tot in het kotje ! En dat de beste mogen winnen …

Btw: los van mijn eigen stem voorspel ik dat de groenen over heel Vlaanderen een grote stap vooruit zullen zetten …

Advertenties

Koning Voetbal

Standaard

De kenners weten dat ik geen kenner ben, ik lees door het jaar wel wat kranten over voetbal, maar in een stadion  zal je me maar zelden vinden.

Maar om de paar jaar de Duivels-gekte, daar kan ik wel wat mee. Ik volg dan wel graag de wedstrijden en ik probeer een BELiever te zijn, ondanks tegenslagen.

Ik speel zelfs een pronostiekje mee met wat familie van Tine, waar ik volhard in de boosheid, op de vragen die lopen over het hele toernooi antwoord ik steevast dat België wereldkampioen wordt.

Na de euforie van gisteren las ik bij op facebook onderstaande tekst van De Koperen Kogel.

De gemiddelde levensverwachting in België is gisteravond met drie jaar verlaagd. En die van mij met minstens zes jaar, want het was geleden van mijn examen filosofie in mijn eerste kandidatuur dat ik zo pokkenerveus was geweest. Ook toen haalde ik het met de hakken over de sloot.

Toch halen scharniermomenten in een mensenleven, zoals dat van gisteravond, de filosoof in mij naar boven. Zo dacht ik terug aan een interview dat ik deze week las met een (o zo zwaar getormenteerde) schrijfster die verkondigde dat ‘geluk overschat wordt.’

Boelschijt! Geluk bestaat, in alle betekenissen.

Die bal tegen de paal van Thiago Silva? Een voorteken voor het vele ‘chance’ die we gisteren hebben gehad – daar moeten we eerlijk in zijn. Het geluk van een wereldkampioen?

De immense opluchting, toen het hele land na vijf minuten doorhad dat Roberto Martinez niet die naïeve, altijd blind voor de aanval kiezende en ietwat geflopte coach was uit de Premier League waar hij bij zijn aanstelling werd voor versleten. 
Hoe ironisch is het dat hij de Belgische bevolking een delirium heeft bezorgd met de sterkste defensieve prestatie sinds jaren? Dat deze jongens geweldig goed konden voetballen, moesten ze immers niet meer bewijzen, vandaag moest het verstand zegevieren. Dat heeft Martinez begrepen, net als zijn spelers. Zijn plannetje klopte als een bus, al werd die na de rust misschien iets te nadrukkelijk voor de eigen zestien geparkeerd. Nooit eerder genoot ik zo hard van tactiek. Zij het met moordende stress als neveneffect, maar dat maakte het geluk na het laatste fluitsignaal alleen maar groter.

De tranen in mijn ogen omdat ik het elke speler op het veld én ernaast zo ongelooflijk hard gunde na de lange weg die ze hebben afgelegd. Zelf heb ik de voorbije vijf jaar mee geschuddebold, gemekkerd, gezanikt, gezeurd, gezaagd, mieren geneukt, spijkers op laag water gezocht, soms keihard de man gespeeld in plaats van de bal. Omdat ik vond dat deze groep te verwend was, te weinig gedreven ook, en te hoog van de toren blies in afwachting van een ultieme bevestiging tegen een gevestigde waarde. 
Die bevestiging is er eindelijk gekomen. En de supporter die ik al die tijd wel degelijk ben gebleven – er is écht niets mis met kritische noten – is zelfs de morning after nog altijd ontroerd omdat elk individu van deze generatie boven zichzelf is uitgestegen, niet het minst de patrons. Voor zichzelf, voor hun ploegmaats, voor de coach, voor de supporters, voor hun land. Verantwoordelijkheidsgevoel, ambitie, goesting.

Maar vooral: de innige omhelzingen van Martinez met onder meer Witsel en Lukaku. Zo fokking mooi. Die emotionele puurheid zag ik nooit in het tijdperk-Wilmots. Die heeft dit team wel in zichzelf doen geloven, maar geloofde ook iets te veel in zichzelf. Je voelt aan alles dat Martinez, behalve blijkbaar toch een tacticus, een bijzonder intelligente, nederige, oprechte en dus gerespecteerde mensenmens is. Gracias.

O ja, die ene schrijfster (zou ze eigenlijk gekeken hebben?) zei ook dat het leven draait om intensiteit, zowel in positieve als negatieve zin. Dat klopt dan weer wel. De ontgoocheling als we nu alsnog sneuvelen zal even memorabel zijn als de euforie van gisteravond. Maar die 90 minuten tegen Brazilië pakken ze mij, mijn teergeliefde en mijn drie bibberende snotapen – zij beleven mijn Mexico ’86 opnieuw, maar nog veel bewuster dan ik destijds – nooit meer af. Intens geluk, het bestaat. Lap, nu heb ik weer tranen in mijn ogen.

En net toen ik dacht dat dit het wel helemaal was las ik eronder nog een prachtige reactie van Sven Spoormakers (Sportjournalist):

Bondscoach Roberto Martinez loopt ijsberend in zijn kamer in de Moscow Country Club. Morgen moet er tactisch worden getraind voor de kwartfinale tegen Brazilië. Hij heeft de gretigheid van zijn Rode Duivels gevoeld. Het zelfvertrouwen, zelfs na de moeilijke match tegen Japan. Maar nu is er méér nodig, want Neymar en co stop je niet zomaar af. Hij loopt de gang op en klopt aan bij Kevin De Bruyne. ‘En Kevin, wat denk je’, vraagt hij, maar dan in het Engels. ‘Hoe pakken we de Brazilianen aan?’ Waarop Kevin: ‘Ze willen de bal, dus laten ze ruimte in hun rug. Zeker Marcelo.’ Martinez knikt en stapt peinzend de kamer uit. Een deur verderop klopt hij aan: ‘Eden?’ – ‘Kom binnen, coach!’, roept hij vanop zijn bed. En dan tegen zijn vrouw aan de andere kant van Facetime: ‘De coach heeft me nodig, schat. Ik bel straks wel terug, als je dan nog wakker bent.’ ‘Hoe voel je je?’, vraagt Martinez. -‘Goed, goed. Uitgerust, vooral. Geen pijntjes. Veel goesting.’ Martinez zet zich aan het voeteneind van het bed – daar is nog veel plaats, want Hazard heeft maar korte beentjes. ‘Ik was net bij Kevin. Hij suggereerde dat we van de ruimte in de rug van Marcelo gebruik moeten maken. Wat denk jij?’ Hazard bijt even peinzend op zijn onderlip en zegt: ‘Goed idee. Maar dan zit Meunier met een probleem, want hij moet én Marcelo én Neymar houden.’ -‘Je hebt gelijk’, antwoordt Martinez. Hij staat op, wrijft over zijn kale hoofd en loopt bijna tegen de deur aan. Op de gang bonken de beats van harde rap, ondanks de geluidswerende deuren. ‘Ah, Romelu is nog wakker’, denkt Martinez en klopt op de deur – geen antwoord, natuurlijk: daarvoor staat de muziek in de kamer té luid. Hij klopt. Of beter: hij bonkt met zijn vuisten hard op de deur. Plots is het stil en twee seconden later staat Martinez oog in oog met een geschrokken Lukaku. ‘Wat is er, coach?’ -‘Niets, jongen. Ik wou gewoon een praatje komen maken, maar met die luide muziek hoorde je me niet aankloppen.’ Lukaku excuseert zich en opent de deur. ‘Kom binnen, coach. Let niet op de rommel.’ Lukaku ruimt in zeven haasten zijn kamer op – hier een kous, daar een onderbroek, ginder nog een t-shirtje. ‘Zeg Rom’, begint Martinez, ‘weet je nog hoe we bij Everton soms speelden tegen topploegen?’ –‘Jaja, met mij op rechts in balverlies.’ ‘Zou dat tegen Brazilië kunnen werken?’ –‘Het zal wel zijn! Maar dan moet Kevin een rij hoger spelen. Dan kan hij centraal druk zetten op de centrale verdediger en als we de bal hebben, kan hij mij of Eden aanspelen. Maar wat doe je dan met Dries?’ –‘Op de bank zetten, vrees ik. Goeienavond, Rom. Tot morgen!’ Martinez weet wat hem nu te doen staat: met Mertens praten. ‘Dries? Heb je even?’, vraagt hij. ‘Ik broed op een tactisch plan, en ik heb er met Kevin, Eden en Rom al over gepraat. Het vervelende is: ik heb Marouane daarvoor nodig op het middenveld.’ –‘Ik begrijp het al, coach. Geen probleem. Het team gaat voor’, antwoordt Mertens, al moet hij toch even een druppeltje bittere gal doorslikken. Hij zag het al voor zich: een snelle tegenaanval bij 0-0 in de 89ste minuut, een spurt met spieren die janken van het melkzuur, een dribbel, nog een schijnbeweging en dan, boem, keihard in de kruising. Mertens de held van het land, zouden de kranten koppen. Dan moet het maar zo in de finale, tegen Kroatië of Zweden. ‘Misschien heb ik je nodig, Dries. Wees scherp. Een flits in de verlengingen. Of zelfs de beslissende strafschop trappen. Jij kan dat.’ Martinez’ smartphone piept. Een Whatsapp van Kevin De Bruyne: ‘Kom je nog even langs?’ Martinez wenst Mertens een goeie nacht en vertrekt. Op de kamer van De Bruyne liggen Hazard en Lukaku op het bed, Kompany en Vertonghen zitten in de zetel, Courtois heeft zichzelf op een stoel geplooid. ‘Romelu heeft ons uitgelegd wat je plan is. We hebben even de koppen bij elkaar gestoken, en we hebben een paar ideetjes die we er willen aan toevoegen’, zegt Hazard. Er wordt op de deur geklopt: Witsel, Fellaini en Alderweireld hebben alle drie een stoel bij. ‘Ik denk dat Meunier al slaapt’, zegt De Bruyne. ‘Hij heeft mijn bericht nog niet gezien. Ik zal ‘m gaan halen. En moet ik Chadli ook meebrengen, coach?’ Het loopt tegen middernacht. Martinez slikt van ontroering een krop in de keel door. Met deze jongens is winnen tegen Brazilië geen verre droom.

Dus all together voor de Red Devils ! Tot in de finale !

(Bedankt aan beide schrijvers dat ik deze tekstjes mocht delen … )

Op naar nog een #1000km met Gruppetto Printsta

Standaard

Een aantal weken geleden schreef ik al over de 1000km voor Kom op tegen Kanker … het was een kleine lofzang op wellicht één van de grootste fietsevents voor het goeie doel.

Op dag 3 van de 1000km, hadden Tine en ik ’s avonds een familie-aangelegenheid. Gezellig uit eten met Tine haar familie, bij Puur Luc in Ertvelde, een aanrader trouwens voor de liefhebber van een stukske goe rundsvlees van eigen kweek. (Merci voor de uitnodiging Johan en Elke)

Gezien de timing tijdens de 1000km kwam het onderwerp natuurlijk al bij het aperitief ter sprake, hoe het verliep, of het leuk was … en schoonbroer Gino die liet vallen dat hij daar ook nog wel eens aan wil meedoen. En verder naar andere onderwerpen.

Aan tafel kwam het onderwerp nog wel een paar keer langs, ook Gino liet nog een paar keer vallen dat hij dat wel eens wil proberen. Tot op het moment dat ondergetekende hem de vraag stelde of hij het* gaat doen of niet, als we hem helpen om het budget van 5000€ rond te krijgen.

En zo was ik minder dan een week later opnieuw titularis van een team voor de 1000km.

Er zijn wat leuke ideetjes dus wordt ongetwijfeld vervolgd …

*ps: Gino zal 500km voor zijn rekening nemen, de andere 4 ritten worden door andere fietsers ingevuld.

Alweer een #1000km

Standaard

Elk jaar opnieuw zet de 1000km tvv Kom op tegen kanker me aan tot het schrijven van een blogje. Vorig jaar over het besef dat meefietsen niet gaat zonder degelijk voorbereiding, iets wat sommige andere mensen niet inzien tot ze op de fiets zitten.

Dit jaar was anders, voor het eerst trokken we het Gent-Wevelgem Cycling Team niet. David nam de rol van titularis van mij over en we hebben mogen vaststellen dat hij dat met verve deed. Bedankt daarvoor.

Maar dat we zelf geen team meer wilden trekken wilde allerminst zeggen dat we niet meer betrokken wilden zijn. Via een omweggetje leerden we Frank, Huguette en hun dochter Ineke kennen vorig jaar op de Proximus Cycling Challenge, zij verzorgen daar ook dit jaar nog steeds de bevoorradingen. Tijdens de 1000km rijden zij echter al jaren met één van de Mazda’s die de renners begeleiden. Op één van de laatste gelegenheden vorig jaar liet ik al eens vallen tegen Frank dat wij altijd bereid waren hen te ondersteunen als dat nodig mocht zijn. Dit jaar hadden ze bvb op donderdag een koppel nodig om met de groene vlag te rijden achter hun eigen peloton. En op zondag konden ze nog een copiloot gebruiken voor dezelfde sluitingswagen, bij Ninette.

Dat was dus een topervaring, superleuk om te doen, plezantste was natuurlijk donderdag zelf rijden met mijn prinses aan mijn zijde, maar ook gisteren met Ninette heb ik me kostelijk geamuseerd met mijn megafoon en toeter onderweg. (Fingers crossed dat er geen klachten komen, ik heb echt mijn best gedaan op mijn manieren te houden) Hopelijk komen er in de toekomst nog zo’n kansen, want het smaakte zeker naar meer.

Zaterdag namen we met het volledige gezin de tijd om de renners op zoveel mogelijk plaatsen aan te moedigen, doordat we zelf meegefietst hebben bij vorige edities weten we hoeveel deugd dit doet voor de deelnemers (en dat de begeleiding dit ook plezant vindt mochten we dit jaar zelf ondervinden). Op sommige plaatsen was er massale opkomst.

Voor de rest is het belangrijk om de hoofdrolspelers van het verhaal niet te vergeten, de deelnemers, 986 teams die elk 5000€ inzamelden voor de strijd tegen dat vuil beestje … die verdienen tonnen respect, in het bijzonder de solorijders, ik denk maar aan Johan, Christ, Geert, Eric, Diederik en nog zovele anderen. Maar ook mensen die kortere afstanden gefietst hebben zijn helden, stuk voor stuk hebben ze het beste van zichzelf gegeven op de fiets in alle Vlaamse provincies.

Daarnaast een gigantische machine daarrond met de gidsen en seingevers van Walter, alle technische wagens, de bezembussen, rode kruis, de Mazda-wagens, bevoorradingen en niet te vergeten de fietsende wegkapiteins die de 8 pelotons veilig en vlot door hun ritten geholpen hebben, die mensen fietsen meestal ook de volle 1000km, duwen mensen die t moeilijk hebben, brengen pechvogels terug bij de groep na depannages … ook zijn zijn absoluut helden !

En dat alles toont aan dat er genoeg mensen zijn die samen een dikke middelvinger willen opsteken in de richting van Kanker en samen een vuist willen maken tegen het venijn dat het is.

Hopelijk tot volgend jaar dus …

Adopt! Don’t shop!

Standaard

Sommigen hebben het reeds gezien op mijn sociale media, of bij Tine, maar we hebben een nieuw huisgenootje. En wat voor eentje …

Sinds 8 april zijn wij de trotse baasjes van Pixie, een nogal klein uitgevallen Podenco, maar een absoluut schatje.

Begin dit jaar namen we noodgedwongen afscheid van Rex, de Chowchow die me 13 jaar lang gezelschap hield. Hij beleefde lief en leed met mij, was de reden dat ik halsoverkop ging samenwonen met Maja, verhuisde mee naar mijn ouders in Wevelgem na de scheiding en trok daarna samen met mij in bij Tine. Het was de liefste lome goedzak die je je kon inbeelden. Mijn gemoed schiet er nog vol van dat we hem plots moesten afgeven.

Onlangs zat ik een tijdje thuis na een operatie en viel het me op hoe stil het is in huis als iedereen naar school/werk/opvang is. Het was een knagende stilte die me deed terugdenken aan de afspraak die ik met Tine al een tijd geleden maakt: de volgende adopteren we uit Spanje. Maar niet zolang Rex er is.

Een hond adopteren uit Spanje, hoe begin je daaraan ? Op Facebook zijn er verschillende organisaties actief die honden opvangen en daarna een “gouden mandje” of “forever home” zoeken. Wij moesten echter het internet niet afschuimen want onze afspraak maakten we na ons zoveelste bezoekje aan Annick & Mario, vrienden van mijn ouders die wonen in Andalousië, vlakbij de camping waar mijn ouders hun “buitenverblijf” staat. Annick vangt er samen met Els, die een beetje verder, maar ook in de regio woont, honden op die aan hun lot overgelaten zijn. Vaak zijn dit jachthonden die niet goed genoeg (meer) zijn, zwangere teefjes of gewoon hele nesten pups.

Ondertussen hebben ze samen met nog wat mensen uit de buurt daar, vooral buitenlanders, ASAP opgericht, een vzw waarmee ze op een “officiële” manier die pups opvangen en dan proberen te herplaatsen. En die gedachte zijn wij zeer genegen. We hadden in het verleden dan ook al wel eens een klein bedrag gestort op momenten dat er heel veel kosten waren, maar het ultieme was natuurlijk zelf een hondje adopteren dat zij gered hadden.

Toen het tijdens mijn revalidatie begon te kriebelen schuimde ik dus hun FB-pagina af op zoek naar een hondje. Al snel viel mijn oog op Domino en Enzo. Een klein schattig duo dat gevonden werd in een ravijn, in een doos met nog 3 pupjes die het avontuur niet overleefden. Annick voedde de beestjes op en het werden 2 kleine deugnieten. Wij dachten dat Domino als teefje het beste geschikt zou zijn voor ons gezin en dus nam ik contact op. Eerst leken ze op weg naar Schotland, maar gelukkig ging dat niet door en kregen wij de kans.

Voor de plaatsingen in België en Nederland werkt ASAP samen met Stichting Hondenzorg en Welzijn. We kregen dus al snel een bezoek van de sympathieke Ivonne die onze thuissituatie kwam bekijken. Zij gaf ons veel uitleg en gaf ons haar zegen. En niet enkel dat, het bleek dat Domino of Sky zoals ze ze bij de stichting noemden, al heel snel zou kunnen vliegen. Snel snel brachten we het huis in gereedheid voor de komst van de kleine viervoeter.

Wij op 8 april naar Eindhoven, stralende zon, onderweg vaststellen dat de airco niet goed koelt, maar vol spanning naar daar, … Om organisatorische redenen haalden we niet alleen Domino op, maar ook Enzo, omdat die pas een weekje later bij zijn “forever home” terecht kon. Wij hebben Enzo meegebracht naar een Belgisch opvangplekje.

En toen waren ze daar, 2 lieve mensen met 5 hondjes mee. 2 van die 5 moesten met ons mee, en dat waren de kleinste en de meest angstige hondjes. Met een snoepje kwam er al wat beweging in, maar we hebben ze toch tot aan de auto moeten dragen.

Thuis was het nog even druk met 2 hondjes, maar na het afscheid van haar broertje kwam er rust. Hoewel, rust kon je het de eerste 2 dagen niet noemen, Ilyo schreeuwde moord en brand elke keer Pixie (want zo hebben we ze herdoopt) ook maar in de buurt kwam of in zijn richting keek. Gelukkig is dat ondertussen met goed advies van Annick en Els vanuit Spanje en veel geduld van ons goedgekomen, want de kleine bink gaat nu al zelf achter de hond aan met momenten.

Pixie vindt stilletjes haar plek in ons gezin, dit weekend mocht ze ook kennis maken met Lucas en dat vond ze reuzefijn. Wij zijn alleszins al superblij met ons kleine schattige maar toch levendige en karaktervolle meisje in huis.

Aan iedereen dus een warme oproep: als je graag een viervoeter (extra) wil, ga niet naar een winkel, check ASAP op facebook, like de pagina en volg ze tot je een hond ziet die je aanspreekt en neem dan contact op om het beestje een gouden mandje te bieden. Ik kan geen garanties geven, maar ik denk dat je er geen spijt van zal hebben.

Wij hebben het geluk gehad om al van dichtbij te mogen zien hoeveel moeite Annick en Els daar in de regio van Alhama de Granada doen om honden een goeie thuis te geven, ze te socialiseren, ze op te voeden tot leuke huisdieren en zijn ervan overtuigd dat het daarom beter is van zo een hondje een kans te geven dan broodfok te steunen.

Trots

Standaard

“There’s been a lot going on lately” is het minste dat je kan zeggen over de afgelopen 2 jaar. Op 4 juni viert Printsta immers al zijn tweede verjaardag. Er was een gezapige start, een machtig druk 2017 (inclusief gezinsuitbreiding) en er is een mooi 2018 tot nu toe. Drukke periodes wisselen iets kalmere weken af.

Vorige week was zo een drukke week, alleen was ze niet zo druk voor mezelf of Printsta, maar vooral voor Tine. Het was immers de drukste week tot nu toe voor “Studio Gaston”. Een week met 3 newbornshoots en 2 (tests voor) communieshoots maakte er bovenop haar part-time baan een volle agenda van.

Zo’n newbornshoot duurt toch makkelijk een paar uur en dan moet het nabewerken nog beginnen … als je net als Tine dan nog een perfectionist bent dan ben je daar nog niet zo snel door.

Daarnaast was er toch ook wat stress voor de communieshoots. Dat was iets helemaal nieuw voor haar en ook iets helemaal anders dan ze gewoon is. Maar op vraag van vriendinnen wilde ze wel eens een poging wagen met hun kids. Het resultaat is nog niet klaar, maar ik verwacht dat het super zal zijn.

Ondertussen krijgen meer en meer mensen haar werk te zien en weerklinkt er steevast veel :wauw, ooooh, zo schattig, zo mooi … Allemaal bewijzen dat ze ondanks de twijfel die ze vaak heeft over haar eigen kunnen wel goed bezig is.

Dat was eigenlijk heel het punt van deze blog, mijn liefje Tine bestoefen en nog eens aan jullie allemaal laten weten hoe trots ik wel ben op haar. Want ze is het waard !

Bezoek zeker ook eens haar website

Netwerk

Standaard

Alweer even geleden dat ik nog iets neerpende … het energiepeil en de moraal zaten iets lager. Maar deze morgen kreeg ik nog eens een warm gevoel. Niet omdat ik één of andere mooie vrouw zag voorbij wandelen, eerder hartverwarmend gevoel.

Dankzij mijn “netwerk” …

Het moet gezegd, voor Printsta is mijn netwerk al meermaals een zegen geweest, en ook op social media vlak komt er af en toe een vraag of doorverwijzing. Mooi zo … stilletjes werpt een netwerk waar ik al jaren aan bouw zijn vruchten af.

Maar deze ochtend ging het nog net iets verder dan dat, ik merkte dat ik gisteren via mijn netwerk iemand anders belangeloos kon helpen en dat deed me nog net iets meer dan dat mijn netwerk rendeert voor mezelf.

Concreet stelde WordPress-genie Jurgen De Wever op Twitter een open vraag, #DTV weet je wel, over de online waarde van je klantenbestand. En hoewel ik niet zo vaak aanwezig ben op Twitter viel mijn oog erop. Ik reageerde met 2 accounts van mensen die opleidingen geven rond Social Media en digitale Marketing. Met een beetje geluk zouden deze kunnen helpen. Mic Adam reageerde vrij snel met enkele goeie tips, waarvan ik bij 2 van hen zelfs al contact heb. Als ik dan deze morgen las dat Jurgen toch verschillende goeie blogs, e-books en bruikbaar materiaal vond, dat deed me deugd. Een warm gevoel.

Ondanks ik zelf geen expert in de materie ben blijk ik wel de juiste mensen in mijn netwerk te hebben die kunnen helpen. Op dat moment werkt je netwerk. Een fijne vaststelling en een goeie motivatie om verder te investeren in en tijd te maken voor mijn netwerk.

Misschien moet dat mijn voornemen voor 2018 zijn …

Ps: meer weten over het antwoord op Jurgen zijn vraag over client ambassadorship? Check zeker de blogs op www.ambassify.be en www.socialseeder.be !